این بار با یه شعر  قدیمی به روزم.

و بی مقدمه...

.........................................

اصلا همه چیز نیامده به این هرم بر می گشت ،

وقیح تر از پرده ها این زنجیره بود که بی ربط به ربط ختم می شد.

مثلث این بسط تیپا خورده را کم که می آورند می گردند.

وقتی کوه هم مثلثی فکر می کند دیگر کجای این روند مرا می خورد.

عقربه ها از قتل عام زمان می آیند

و این تیک ها

            غنیمت ها ی جنگی  اند.

هی تیک و تیک و تیک که با تا ک هایی که مست کرد ه اند در سرم گیج می روند.

*

(این را چند سال بعد هیچ کس نگفت)

با عالت قتل به دنیا آمدم،

   بند نافم فکری که آویز نشد بود.

نرسیدنم از جایی ست که کار اشتهام از چشم پزشک هم گذشته،

  و حالا چشم می خوابم تخت خواب ،این ذهن مالیخولیایی را،

تا دوباره رویایی که

                  هی دروغ چرا؟را

می پرم سر گیشه ومشتی...

      ...والیوم هم لالایی یادش  رفته

جغد میشوم دیواری را که به من میخ شده،

   حرافی که:

((سیب سرخ عجب سوژ ه ای ست برای خوردن مخ آدم.))

 *         

 گمانم خدا بزرگترین مثلثی ست که فهمیدم.  

سلام

شعر مقدمه نمی خواهد.

..................................................

تو سمت غروب به کشتن خورشید می روی .

ومن این جا در طلوع باقی می مانم ،

تا شاید دست ها ی خورشید آغوش گرم تو را به خوابم آورد.

نه !

این جا قطبی تر از آن است که شاخه های بید مجنون مو های پریشان تو باشد.

جهان همیشه اشک مرا در آورده .

 ابتدا از دستهای زنی که به دنیام آورد،

بعد مادری که بزرگم کرد،

و امروز تویی که احساسم را مشت مشت وا می کنی و سیلی سیلی به گونه ام می زنی.

نه!

من نوازش دیگری یاد نگرفته ام نصیب خدا کنم.

این فیلم اسکیموی دیگری ندارد که خانه یخی اش را سر تو خراب کند.

تو آن سوی جهان آغوش گرمی می شوی بی غروب

ومن این سوی گرگ،می روم به میشی چشم ها یی که ذهنم را چریدن گرفته است .

بی وقفه  سراغ شعر می رم

تقدیم به شما که به من لطف دارین

قار ،قار         قور ،قور

کلاغ  بچه ها بر سر قور باغه پدر داد می زنند  

و قورباغه دعا می تواند نه غذا .

دست های دعا همیشه به آسمان گره شده اند .

تا کلاغ ها اولین کسانی باشند که یاد بگیرند چگونه اجساد خود را دفن کنند .

و شاید مادرانی که برای یک شب سیر چشم می بندندو مرد با تمام نا مرد های شهر محرم می خوابند

و یا پدرانی که با رژیم غذایی شان انقلاب می کنند

استخوان آب می کنندو پوست خشک .

کلاغ ها رسواتر از آنند که زبان به دهن بگیرند

جهان پر است از صدای قار ، قار  غارنشینان .

اینجا چقدر لباس ها آدمند که انسان ها نه!

شکم های بر آمده سیاه بختان همیشه عزادار آفریقا یی

یا استخوان های خشکیده زرد رویان بومی زاده استرالیایی

و یا سرخ شدگان از شلاق و سیلی، این بردگان سرخ پوست

تنها سر تیتر کهنه ای برای رسانه های سیر شد گا ن اند .

(برابران و برادران زیر خروارها شکم گرسنه به آلزایمری شدید سپرده شده اند)

*

کودکان بلند ترین ارتفاع صعودشان شانه های پدری ست که به آسانی فتح می شود.

جوانترها پرچم شان را روی قله ها ی جهان به استهزاز در می آورند.

و پیرها ملکوت آسمان را به آغوش می کشند.

وقتی که زنده بودن هم به عاریه می دهند

آدمها یاد می گیرند که همیشه سر به هوا زندگی کنند.

*

و طراحان ریشه کن کردن فقر مادران سینه بریده ای هستندکه سقط شدگان شان را لالایی می خوانند

ویا پدران اخته شده ای که فقر را در نطفه می کشند.

سلام .

از تمام دوستانی که به وبلاگ(چیزی شبیه خودکشی ) می آیند ممنون ام.

 تنها خواهشم اینکه نقد تخصصی روی هر شعر به طور جداگانه را فراموش نکنند.

توضیح خاصی که باید بدهم در مورد تاریخ سرودن شعرها است که متاسفانه

 به خاطر تاسیس جدید وبلاگ در وارد کردن آنها به وبلاگ ترتیب را رعایت نکردم.

 به عنوان مثال دو کار انتهایی وبلاگ آخرین سروده های من هستند.

امیدوار از تمام کارها لذت کافی را ببرید.

(نقد کردن را فراموش نکنید )                   به امید دیدار.............

.............................................

حلب سرا

این چند شنبه ها خمیا زه هام را کش می آورند تا هر جمعه.

جمعه یعنی راهی که چشم هات را سیاه می برد،

ویلچری که زیر پا هاش درخت سبز شده،

شا خه های دست عباس که سمت خدا خشک شدند،

گیس های عمه زینب که دندان قرو چه ای به شش روز هفته اند.

           قطع کن جاده را

                              قطع کن .

راوی چشم های مادر است که خون می گوید :

        دق کردن تنها علاج پدر بزرگی ست

 که از لباس رزم بید خورده اش تنها دکمه هاش به جا ماندن

و خا طری جمع از جا مانده ام  .

  کدام جمعه

                    کدام  وقت

                               به کدام کعبه پشت می کنی؟

کعبه حلب سرای پایین شهر است،

دخمه ایست که آدم هاش میدان جنگ در شکم دارند.

قطع کن جاده را

                 قطع کن!

گیرم که نیست 313 آدم

 اینجا پر است از خدا های زمینی.

 آتش اگر ققنوس می زاید، جهنم  حلا لمان. 

       روی زمین،

                 به آسمانی که کمرش سفت است

                 احمقانه تر از گریه

                         دار آویزی است که کش شلوارت را به

                                زمین می کوبد

تمام زورت در امتداد یوغی که همیشه بالا را نشان می دهد،

صرف بالا کشیدن جیب های سوراخی با طرز فکری نجومی است.

ایستاده بخواب وسینه خیز راه برو.

سینه خیز راه برو همانند سگی مبتلا به  هنجار ـ هاری 

که از آسمان استخوان می خواهد

ایستاده بخواب که بالا

                        وبالاتر از سیاهی را خدای آفریقا تابلو چسباند به 

                    پیشانی گاوی که چشم هایش این پر ، پیر ، گرد را

                                                               حمام می چسبد

                                                                     و

                               ثور* قمر یش را به نشخوار غبطه می خورد

در آینه ای که به من بدهید گاوی را دار زدند.

در آینهای که به من بدهید گاوی را ،دارم زدند.

                                                          د   ا    ر   م 

                                                             می

                                                                 م   

                                                                     ی 

                                                                         رم.................         

      * گاو نر

از همان یازده سال پیش که به فکر این افتادم نوشته هام رو برای دیگران هم بخونم (حتی خصوصی ترین شعرهام رو به معرض شنود مخاطبین گذاشتم).نباید می گذاشتم فکرم عملی می شد شاید اگر مثل یک سیاه چال همه چیز رو در خودم فرو می بردم حالا تا اینجا لنگ لنگان خودم را روی زمین نمی کشیدم به امید تحولی اساسی و تازه.

 این وبلاگ آخرین تلاش من برای انتقال محفو ضات ذهنیم به دیگران است. بعد از ادای دین به خودم وبعضی از دوستان شاید به فکر چیزی شبیه خودکشی افتادم.

                   ...........                  

سلام

خیلی از شما من را نمی شناسید وچه خوشبختید! بعضی هاتون هم فقط مرا  دیدید وسلامی و چند جمله تا .... هیچ وقت مرا نخواهید شناخت و خیلی خوشبختید !

   هیچ کس مرا نمی شناسد من خود خوشبختیم ، لطفا درکم کنید

خداحافظ                                   

پشت مرزها هر بار افکار تازه ای سرک می کشد تا سوراخی متجاوز از قطر گلوله، کلمه های سربی را ازیادش ببرند

پشت مرزها دست هایی است که پسران همسایه را به دور از چشمان دخترکان کور محل به خواجگی می برند

پشت مرزها مردها سر به هوا وهوای مردی سر به زیر

                                   از چشمان مادرانی افتادن که زیر                         پا له کردند و از دستان پدرانی که در راه گم،

گاهی چنان حل می شوند در خیابان ها که شمارش جدول های سر به زیر تنها افقی است که به عمود نمی انجامد 

 پشت مرزها هر روز چوب خطی است  به صورت زمخت شان

             ومرگ صورتی است به چروکنای بخت شان

            آن جا هر آدم تاریخی است برای سنگ قبر

تو ورای این معانی سنگ قبری باش برای تاریخ

تاریخ دینی است برای سوراخ های افکارمان

تو رشته های گمشده ی او باش

من روده ی کوچک تناسخ بودا م

از گرسنگی بزرگ ترم را خورده ام

و بعد از آن سال ها است که پشت مرزها لیلی شبیه فاحشه ها حلول می کند

پشت مرزها عشق خدا مریم را قدیسه می سازد

و به تاوان گناه پدر

مسیح را به صلیب می کشند

من شهوت خفته ی مسیح م

دخترک خواب هام را نپرانید!

روی این مرزهر روز آرماگدئونی است بی اتوپیای کلیم

من ستاره ی سوخته ی موعودگاه کلیم م.

روی این مرز مردی است سر به هوا

مردی است که سوراخ های افکارش را گلوله های سربی پر نمی کند

زمین مرا قبول نمی کند

مرز های آسمان برای روح م کوچک اند